เลขา: 'ท่านคะ...มีคนจะขอเรียนสายท่านค่ะ'
ผู้จัดการ: 'ใครครับ'

เลขา: 'เขาบอกว่าชื่อ ความรัก ค่ะ'
ผู้จัดการ: 'อืมม.. บอกเค้าว่าผมงานยุ่งมาก'

.........เวลาผ่านไป......

เลขา: 'ท่านค่ะ ความรัก ยังงรอสายท่านอยู่ค่ะ'
ผู้จัดการ: 'อือ...บอกไปว่าผมไม่สะดวกรับสายนะ'

..........ผ่านไป..........

เลขา: 'ท่านคะ'
ผู้จัดการ: 'คุณ...ความรัก อีกเเล้วใช่ไหมครับ บอกว่าผมงานยุ่ง ไว้ผมจะ...
เลขา: 'ไม่ใช่ค่ะ! มีคนจะคุยเรื่องงานค่ะ'

......ในวันที่หัวใจว่าง...ว่าง...ว่าง...
mobile Phone: You have 1 new message in your mailbox 'Please call.. Goodbye from ความรัก'

ผู้จัดการ: 'ช่วยต่อสายความรักให้ผมหน่อย'
เลขา: 'ค่ะ'
...........'ตู้ดๆๆๆ ............
 ความรักที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
กรุณาฝากข้อความเเละหมายเลขโทรกลับค่ะ... '

เลขา: 'ติดต่อไม่ได้ค่ะ จะให้ฝากข้อความไหมคะ'
ผู้จัดการ: 'ไม่ต้องครับ'

 ความเหงาเข้ามาเยือน... แล้วเวลาก็ผ่านไป ผ่านไป
.............ผ่านไป...........

 ความรักที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้กรุณาฝากข้อความเเละหมายเลขโทรกลับค่ะ'
 ผู้จัดการ: 'ความรักครับ คือ ผม...เห็นคุณเงียบหายไปไม่รู้ว่าสบายดีไหม  ช่วงก่อนหน้านี้ผมงานยุ่งตลอดไม่มีเวลาว่าง ต้องขอโทษด้วย ไม่รู้ว่าจะสายไปไหมถ้าจะบอกว่า

             ผมพร้อมที่จะมีความรักเเล้ว ถ้าได้รับข้อความเเล้วช่วยติดต่อกลับด้วยนะครับ'

 ร อ..... ร อ...... ร อ...... รอคอยความรักจนถึงวันนึง.....

เลขา: 'ท่านค่ะ ความรักโทรมา  ให้ปฏิเสธไปเลยไหมค่ะ?'
ผู้จัดการ: 'ไม่ต้อง รีบโอนสายมาเลย'

ผู้จัดการ: 'สวัสดีครับความรัก คุณหายไปไหนมา  ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่มีเวลาใส่ใจ ....ไม่เคยสนใจตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชีวิตผม

            ผมขอโทษ...'

 ความรัก: 'ดิฉันไม่ได้โกรธอะไรหรอกค่ะ  ไม่ว่าจะอย่างไร  ความรักอย่างดิฉันก็มีหน้าที่ให้ความรักเสมอ 

             เมื่อใดก็ตาม ที่คุณเปิดใจต้อนรับ ...เมื่อนั้น คุณก็จะได้เป็นเจ้าของความรัก 

             เเต่ที่ผ่านมาไม่ได้ติดต่อก็เพียงเพราะว่า ฉันไม่ได้จ่ายค่าโทรศัพท์ค่ะ!

 

 

 

 

 

ใครที่คิดว่าตัวเองคิดไม่เหมือนชาวบ้าน....แล้วกลายเป็นความรู้สึกที่แปลกแยก โปรดอ่านเรื่องนี้

เพราะฉะนั้น จงอย่ากลัวที่จะแตกต่าง หรือ ...คิดนอกกรอบ

ชอบที่จะสร้างเงื่อนไขหรือข้อจำกัดไว้ก่อนเสมอ ซึ่งรู้นะว่ามันไม่ดี..ไม่ถูก แต่เหมือนว่า กำลังจะโดนระบบหลอมให้เป็นแบบนั้นไปแล้วอ่ะ  แย่จัง!! -_-")

 

 ครูคนหนึ่งตั้งคำถามกับเด็กว่า "ถ้ามีเงินอยู่ 10 บาท ซื้อของ 3 บาท จะได้รับเงินทอนเท่าไร"

 

 

 

เด็ก 2 คนนี้ก็คงไม่ได้คะแนนจากคำตอบที่ผิดเพี้ยนจากคนส่วนใหญ่

 

แต่สำหรับเด็ก จินตนาการของเขาไร้กรอบ

เด็กไทยจะได้พัฒนา ...ควรปล่อยให้เด็กได้คิดต่อยอดและพัฒนาทักษะ ..มากกว่าที่จะให้ท่องจำเป็นนกแก้ว..นกขุนทองอย่างที่ผ่านมา )

 

ครู ::: อะไรกัน โจทย์ง่ายๆอย่างนี้เธอยังตอบผิดอีก อย่างนี้ครูคงให้เธอขึ้น ป.4 ไม่ได้แล้วล่ะ

(ถูกของเด็กมันนา..ครูขา  ก้อคำถามครู...โจทย์ไม่ clearอ่ะ  ...จะโทษเด็กฝ่ายเดียวว่ามันหัวหมอก้อไม่ได้นิ  เหอๆ ..>_<)

 

 

 

 

 

มาตรา 1 กฎหมายนี้เรียกว่า "กฎหมายว่าด้วยการอยู่ร่วมกันระหว่างหญิงและชาย"

มาตรา 2 กฎข้อบังคับใดๆ ในกฎหมายนี้ ท่านว่าให้มีผลย้อนหลัง  และเดินหน้าบังคับได้ถึงทุกกรณี

ไม่ว่าจะในอดีตปัจจุบัน หรือในอนาคต  ไม่ว่าจะในหรือนอกราชอาณาจักร ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้า

มาตรา 3 ในกฎหมายนี้

"ท่าน" หมายถึง "ผู้หญิง"
"ท่านว่า" ก็หมายถึง ผู้หญิงว่าอะดิ
"หญิง" หมายถึง ผู้ที่พึงได้รับความเคารพสักการะจากชายอย่างถึงที่สุด ชายใดจะละเมิดมิได้
"ชาย" หมายถึง ผู้ที่ต้องเคารพสักการะคนข้างบน
"สัญญา" หมายถึง ข้อตกลงที่ชายและหญิงตกลงกัน ซึ่งหญิงเปลี่ยนแปลงข้อตกลงใดๆก็ได้ โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้าอย่างเดียวกับบัตรเครดิต
"การคบหา" หมายถึง การที่หญิง "คบ" แล้วคอยให้ชายตาม "หา"
"การแต่งงาน" หมายถึง การหาเรื่องใส่ตัวซะแล้ว
"การหมั้น" หมายถึง การเตรียมหาเรื่องใส่ตัวน่ะซิ
"สินสอด" หมายถึง ค่าโง่
"ชู้" หมายถึง ผู้ช่วยสามี
"เหตุผล" หมายถึง สิ่งที่ชายต้องเข้าใจ ไม่ว่าจะเข้าใจหรือไม่  และหญิงอาจจะไม่เข้าใจก็ได้ แม้ว่าจะเข้าใจก็ตาม
"นอกใจ" หมายถึง ความตายของชาย ความอับอายของหญิง

 

มาตรา 4 ถ้ามีปัญหาเกี่ยวกับการอยู่ร่วมกัน  ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า ชายเป็นฝ่ายผิด หญิงเป็นฝ่ายถูกเสมอ

มาตรา 5 ในกรณีที่เกิดปัญหาหรือข้อสงสัย ให้ย้อนกลับไปดูมาตรา 4

 

มาตรา 6 ถ้าการคบหาก่อให้เกิดค่าใช้จ่ายใดๆ ให้พึงสันนิฐานว่า ชายต้องจ่าย อเมริกันแชร์ ท่านว่าเป็นเรื่องหยาบคายมาก หากเริ่มคบหากัน

 

มาตรา 7 ในการตัดสินใจเรื่องใดเกี่ยวกับการคบหาก็ดี ให้ถือเสียงข้างมากเป็นหลัก แต่ให้หญิงมีสิทธิสามารถออกเสียงได้สองครั้ง
การตัดสินใจที่ว่านั้น หญิงจะถอนเสียเมื่อไหร่ก็ได้

 

มาตรา 8 การผิดนัด การสาย การผิดเงื่อนไขหรือเงื่อนเวลาใดๆ ที่ชายเป็นฝ่ายทำ ท่านว่าอาจเรียกเบี้ยปรับได้
โดยให้หญิงเป็นผู้กำหนดเบี้ยปรับนั้น  การเรียกเบี้ยปรับไม่ทำให้ความผิดและโทษนั้นสิ้นผลหรือลดน้อยถอยลงแต่ประการใด 

และชายยังคงผูกพันปฏิบัติตามสัญญานั้นอยู่ต่อไปด้วยการผิดนัด  การสาย
     การผิดเงื่อนไขตามวรรคแรก เป็นความผิดของฝ่ายหญิง ให้กล่าวคำว่า "ขอโทษ" และให้เลิกแล้วกันไป

 

มาตรา 9 โทษที่หญิงอาจลงต่อชายได้ หากไม่ปฏิบัติตามสัญญา มี 5 ประการ คือ

1.งอน

2.ไม่พูดด้วย

3.ไม่ให้เข้าบ้าน

4.ไม่ยอมรับฟังคำแก้ตัว 

5.ไม่รู้ไม่ชี้

 

มาตรา 10 โทษที่ชายอาจลงต่อหญิงได้ หากไม่ปฏิบัติตามสัญญา  (ถูกยกเลิกไปแล้วทั้งมาตรา โดยไม่ต้องแจ้งเหตุผล)

 

มาตรา 11 มาตรา 10 หายไปไหน

 

มาตรา 12 ดูเหตุผลใน มาตรา 3 มาตรา 4 และมาตรา 5  ดีๆ ซิจ๊ะ

มาตรา 13 การทำร้ายหญิงไม่ว่าจะโดยทางร่างกายหรือทางจิตใจ  รวมทั้งการขัดใจใดๆ ก็ดี เป็นโทษมหันต์  แม้จะล่ารายชื่อมาห้าหมื่นชื่อ ก็ไม่อาจเป็นเหตุให้นิรโทษกรรมได้  

 

ยกร่างโดย : ผู้ชาย ภายใต้ความยินยอมและการบีบบังคับโดย : ผู้หญิง

 

-----------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------
ประมวลกฎหมายหัวใจฉบับที่ 555 บังคับใช้ ตั้งแต่ ปี พ.ศ.2546 – 2550

มาตรา 1 ประมวลกฎหมายนี้บังคับใช้กับหญิงสาวทั่วราชอาณาจักร

มาตรา 2 หญิงใดกระทำการอันเป็นการไม่ทะนุถนอมความรักของข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าได้มอบให้หญิงคนนั้น ต้องระวางโทษหอมแก้มไม่เกิน 3 ที
และจูบไม่เกิน 2 ที  หรือทั้งหอมทั้งจูบ

มาตรา 3 หญิงใดมีข้าพเจ้าเป็นแฟนแล้วยังไปลักลอบมีกิ๊ก ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 5 พันบาท

มาตรา 4 หญิงใดทำให้ข้าพเจ้าอกหัก ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี  หรือปรับไม่เกิน 9 แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา 5 หากมีกฎหมายฉบับใหม่ออกมาแล้วขัดต่อกฎหมายเก่าให้ถือเอากฎหมายใหม่เป็นหลัก

 

มาตรา 6 หญิงใดที่ข้าพเจ้าได้ไปขอเบอร์แล้วหญิงนั้นไม่ยอมบอกเบอร์โทรต้องระวางโทษหอมแก้ม 5 ที

 

มาตรา 7 หญิงใดน่ารักมากๆ  อันเป็นเหตุให้ข้าพเจ้าหวั่นไหวหรือตกหลุมรัก  ต้องระวางโทษเป็นแฟนกับข้าพเจ้าอย่างน้อย 5 วัน

 

มาตรา 8 หญิงใดอ่านประมวลกฎหมายนี้แล้วหัวเราะหรือแอบขำ  ต้องระวางโทษโดยมอบหัวใจมาให้ข้าพเจ้าดูแล 

หากไม่มอบหัวใจให้ข้าพเจ้าจะต้องระวางโทษถูกยิงศรรักปักหัวใจหญิงนั้น

 

มาตรา 9 หากหญิงใดอ่านประมวลกฎหมายนี้แล้วไม่ขำหรือไม่หัวเราะ ต้องระวางโทษเหมือนกับ มาตรา 8

 

หนังสือเล่มหนึ่งเคยถามฉันว่า..

 

"คนที่เข้าใจในตัวคุณมากที่สุด คุณอยากให้เป็นประมาณไหน?"

 

ฉันคงตอบว่า...

"แค่รับความเลวของเราได้มากกว่าใคร  และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเสมอ ก็เพียงพอแล้ว"

ฉันเองก็มีข้อเสียเยอะ รู้ตัวบ้าง....ไม่รู้ตัวบ้าง 

แต่มันจะดีสักแค่ไหน ถ้ามีใครสักคนที่  "รับความเลว"  ของคุณได้

 

บางคนคาดหวังไว้ว่าคนที่จะคบ ต้องดีอย่างนู้นอย่างนี้
คงไม่มีใครคิดไว้เลยว่า.....  จะต้องกินเหล้า เจ้าชู้ พูดจากวนประสาท
แต่พอเจอคนนั้นจริงๆ   คนที่คิดว่า "ใช่"  กลับไม่ได้เป็นเหมือนที่วาดเอาไว้
เพราะ "ความรัก" มันกำหนดไม่ได้ว่าจะให้รักคนนี้  ไม่รักคนนั้น 
ที่กำหนดได้มันคือ "ความชอบ" มากกว่า

 

** แต่ที่สำคัญ คือ 

ถ้าเค้าสามารถรับความเลวของคุณได้ด้วยเหมือนกันล่ะ ....มันจะเจ๋งขนาดไหน

แล้วคนที่คุณกำลังคบอยู่ตอนนี้ล่ะ เป็นเหมือนที่คุณวาดไว้รึปล่าว  
ถ้าเป็น.......คุณก้อควรบอกเค้านะว่าเค้าน่ะ เป็น ญ. / ช. ในฝันของคุณเลย
แต่ถ้าไม่ใช่... คุณก้อควรบอกให้เค้ารู้ว่า.. ไม่ว่าเค้าจะดีหรือเลว 

จะต่างจากที่คุณฝันไว้แค่ไหน   แต่คุณก็ยัง "รัก" เค้า

 

ซึ้งมากๆๆ

"อย่าหนีนะ ไอ้เด็กขี้ขโมย" เสียงผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกนลั่นพร้อมกับมีเด็กคนหนึ่งกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งวิ่งผ่านฉันกับแม่ที่กำลังซื้อเนื้อหมูในตลาดไปอย่างรวดเร็ว ทั้งแม่และฉันหันไปดูทันเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นแค่แวบเดียว แม่ถามฉันว่า "อ้าว... นั่นป้าร้านขายของไม่ใช่เหรอ" "ใช่จ้ะแม่ แกวิ่งไล่ใครกันละ" ป้าคนนั้นชื่อว่า 'ป้าหนอม'เป็นแม่ค้าขายของชำสารพัดอย่างในตัวตลาดในอำเภอที่ฉันอยู่ มีฐานะจัดว่าดีกว่าแม่ค้าคนอื่นๆ ในละแวกเดียวกันและเป็นที่รู้จักกันว่าแกเป็นคนที่ขี้เหนียวอย่างร้ายกาจแถมปากจัดที่สุดในตลาดอีกด้วย  ใครต่อราคาของมากเกินไป หรือถามราคาแล้วไม่ซื้อ  .....ป้าแกจะโวยวายชนิดต้องรีบเผ่นออกจากร้านแทบไม่ทันทีเดียว เสียงเอะอะดังมากขึ้น ฉันหันไปมองป้าหนอมจับข้อมือเด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณ12-13 ขวบ ไล่เลี่ยกับฉันซึ่งกำลังดิ้นรนอยู่ และป้าแกกำลังจะลงไม้ลงมือ แม่จึงเดินเข้าไปถาม "พี่หนอม มีไรหรอคะ" "ก็ไอ้เด็กเวรนี่นะสิ มันมา ทำทีขอซื้อยาแก้ปวดกับยาธาตุ พอฉันหยิบส่งให้มันก็วิ่งหนีมาเลย เงินก็ไม่จ่าย" พูดจบป้าหนอมก็ตบหัวเด็กคนนั้นอย่างแรงหนึ่งทีและคงจะมีตามมาอีกหลายทีแน่ถ้าแม่ฉันไม่ห้ามไว้ "ตายแล้วพี่หนอม อย่าถึงกับลงไม้ลงมือกันเลยนะ แล้วนี่จะทำไงต่อ" แม่รีบตัดบทเพราะเห็นว่าเรื่องราวชักจะไปกันใหญ่ "เรียกตำรวจมาเอามันไปเข้าคุกนะสิ เสียนิสัย พ่อแม่ไม่สั่งสอนยังเด็กตัวแค่นี้ก็ริจะเป็นขโมยซะแล้ว ต่อไปก็คงต้องปล้นเขากินหละ" ฉันสะกิดแม่ทันทีพร้อมกับมองพลางส่ายหัวน้อยๆ ทำนองว่าอย่าไปยุ่งดีกว่า แม่มองฉันแล้วมองเด็กคนนั้น ซึ่งท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้ แม่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปพูดกับป้าหนอมว่า "อย่าให้ถึงอย่างนั้นเลยนะพี่หนอม เด็กมันคงอยากซื้อยาแต่ไม่มีเงินนะเอาเป็นว่าฉันจ่ายให้ละกันนะ กี่บาทกันละ" ในที่สุดเรื่องก็จบลง โดยการที่แม่ยอมจ่ายเงินค่ายาแก้ปวดกับยาธาตุ แล้วแม่ก็จูงเด็กคนนั้นออกมาจากตลาด แต่ป้าหนอมยังไม่วายเตือนแม่ "ใจดีกับเด็กขี้โขมยแบบนี้ ระวังจะเสียใจทีหลังนะเธอ" แม่ไม่ได้ตอบอะไร แต่พอเดินห่าง จากร้านพอสมควรแล้วก็ถามว่า "ทำไมหนูขโมยของป้าเขาละ" เด็กคนนั้นเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมองแม่ แล้วตอบสะอึกสะอื้นว่า  "แม่ผมปวดท้องมากเลยครับ แล้วแม่ก็ไม่มีเงินไปหาหมอ ผมก็เลยต้อง..." แม่มองหน้าเด็กคนนั้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วยื่นผลไม้ที่ซื้อมาให้เด็กคนนั้นถุงหนึ่ง แล้วบอกว่า "ทีหลังอย่าโขมยของใครนะ ถ้าไม่มีเงินมาขอเงินน้าไปซื้อก็ได้นะน้าชื่อสมพรเปิดร้านเย็บผ้าอยู่ใกล้ๆ นี่เอง ถามคนแถวนี้ก็ได้รู้จักน้าแทบทุกคนเลยแหละ เอ้า...เอา ส้มไป ฝากคุณแม่ซิคนป่วยนะต้องกินผลไม้มากๆ จะได้หายไวๆ รู้มั้ย" แม่เสริมพร้อมกับยิ้ม เด็กคนนั้นอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะรับส้มพร้อมกับพูดขอบคุณแม่แล้วเดินจากไป หลังจากนั้นพอกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ถามแม่ทันที "ทำไมแม่ต้องช่วยเด็กคนนันด้วยละ รู้จักกันหรอจ้ะ" แม่ยิ้ม แล้วตอบฉันว่า  "ไม่รู้จักหรอก แต่แม่เห็นเด็กคนนั้นรับจ้างหาบขนมขายอยู่แถวบ้านเราน่ะลูกแต่แกคงจำแม่ไม่ได้หรอก แม่ซื้อขนมแกอยู่ไม่กี่ครั้งเอง" "แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะต้องช่วยเหลือเขาถ้าเขาเป็นขโมยนี่แม่" ฉันถามต่อ แม่มองหน้าฉันแล้วพูดว่า "แม่เชื่อว่าเด็กที่เคยหาเงินด้วยตัวเองมาก่อนตั้งแต่อายุเท่าๆ กับลูก..จะต้องเป็นเด็กที่มีความรับผิดชอบรู้คุณค่าของเงินทุกบาททุกสตางค์ว่ากว่าจะได้มามันเหนื่อยยากขนาดไหนและคนที่มีความรับผิดชอบนะ ....จะไม่มีทางขโมยของใครนอกจากจะจำเป็นจริงๆ เมื่อเขาไม่มีทางอื่นให้เลือกแล้วเท่านั้น" ฉันฟังแล้วก็ถามแม่ต่อว่า "แล้วต่อไปถ้าเขามาขอเงินแม่ไปซื้อยาอีก แม่จะให้เขารึเปล่า" "ให้สิลูกถ้ามันไม่มากไม่มายอะไร" "แล้วแม่ไม่เสียดายเงินหรอ บ้านเราก็ไม่ได้ร่ำรวยเหมือนบ้านป้าหนอมเขานะแม่" "ถึงแม่จะไม่มีเงินทองมากนัก แต่การที่ได้ช่วยเหลือคนที่กำลังลำบากน่ะมันทำให้แม่มีความสุข แล้วยังได้บุญอีกด้วยนะ แค่นี้แม่ก็พอใจแล้วไม่อยากได้อะไรตอบแทนหรอก" แล้วแม่ก็พูดต่ออีกว่า "จำไว้นะลูก คนเรานะ ต้องรู้จักให้อภัยและให้โอกาสคนอื่นแก้ตัวเสมออย่างเด็กคนนั้น..แม่มั่นใจว่าแกทำไปเพราะรักคุณแม่ของแกจริงๆแม่ถึงช่วยแกเอาไว้" แล้วแม่ก็พูดต่อว่า "ลูกอาจจะบอกว่าขโมยเป็นสิ่งที่ผิด ใช่...แม่ไม่เถียงแต่บางครั้งคนเราก็ต้องมองด้านอื่นๆ บ้าง อย่าคิดแต่เรื่องทรัพย์สินเงินทองตอนนี้ลูกอาจจะยังฟังไม่เข้าใจ แต่แม่เชื่อว่าสักวันลูกจะเข้าใจเองแหละ" หลังจากนั้น ฉันกับแม่ก็หันไปคุยเรื่องอื่นๆ กันต่อฉันเองไม่เคยคิดเรื่องนี้อีกเลย จนเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นทำให้ฉันต้องย้อนกลับมาคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้งทั้งน้ำตาว่า คำพูดของแม่ในครั้งนี้ถูกต้องที่สุดจริงๆ หลังจากนั้นฉันเรียนจบระดับปริญญาตรีจากสถาบันราชภัฏแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด แล้วฉันก็ได้งานทำในโรงงานแห่งหนึ่งในตัวจังหวัดนั้นเอง เงินเดือนก็พอประมาณสามารถเลี้ยงดูแม่ได้โดยไม่ขัดสนนัก ฉันก็เลยขอร้องให้แม่หยุดรับจ้างเย็บผ้าเพราะอยากให้แม่พักผ่อนบ้างหลังจากทำงานหนักมาเกือบ 20 ปีเพื่อส่งฉันเรียน แม่ยอมปิดร้าน แต่ก็ยังรับงานเล็ก ๆ น้อยๆ ของเพื่อนบ้านมาทำบ้างโดยไม่คิดเงิน แม่บอกว่าถ้าไม่ได้ทำอะไรเลยจะรู้สึกเบื่อ ฉันก็เลยต้องยอมตามใจแม่ ฉันทำงานอยู่ประมาณ 2-3 ปี แม่ก็เริ่มรู้สึกไม่สบาย เริ่มจากปวดหัวบ่อยขึ้นช่วงแรกๆ ไม่กี่วันก็หาย หลังจากนั้นก็เริ่มเป็นนานขึ้นเรื่อยๆ ฉันบอกให้แม่ไปหาหมอ แล้วฉันก็พาแม่ไปหาหมอในเมือง  หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมากแค่ทำงานหนักมากเกินไป หมอให้ยามาชุดหนึ่งพร้อมกำชับให้พักผ่อนมากๆ จะได้หายเร็วๆ หลังจากกินยาตามที่หมอสั่ง อาการปวดหัวของแม่ก็หายไป ฉันเริ่มสบายใจขึ้น แต่หลังจากไปหาหมอได้ประมาณหนึ่งเดือน แม่ก็เริ่มกลับมาปวดหัวอีกคราวนี้เป็นหนักมากกว่าครั้งที่แล้ว  ยาที่เคยกินแล้วได้ผลมาก่อนก็ไม่ได้ผลเลยฉันกังวลใจมาก พอถามหมอ หมอก็บอกว่าต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ เพราะว่าเครื่องไม้เครื่องมือพร้อมกว่าโรงพยาบาลต่างจังหวัด หลังจากนั้นฉันรีบพาแม่ไปกรุงเทพฯ ทันที ไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง หลังจากหมอตรวจแล้วบอกว่ามีเนื้องอกในสมองต้องผ่าตัดโดยด่วนหากปล่อยทิ้งไว้อาจไปทับเส้นประสาททำให้เป็นอัมพาตได้ หรือถ้าผ่าตัดไม่ทันก็อาจร้ายแรงถึงขั้นเสียชีวิต ฉันตกใจมากขอให้หมอผ่าตัดให้ทันที...แต่หมอบอกว่าโรงพยาบาลที่มีหมอผ่าตัดสมองที่มีความพร้อมที่จะผ่าตัดเนื้องอกในสมองเป็นอีกโรงพยาบาลหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเสียงมากกว่า ดังนั้น  หมอจึงต้องส่งตัวคนไข้ไปยังโรงพยาบาลนั้นฉันก็ตกลง หลังจากถูกส่งตัวมายังโรงพยาบาลดังกล่าวแล้ว แม่ก็ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ขณะที่ฉันรออย่างกังวลใจอยู่ด้านนอก ทั้งเรื่องอาการป่วยของแม่และจากคำพูดของหมอที่ทิ้งท้ายไว้ก่อนส่งตัวแม่มาที่โรงพยาบาลแห่งนี้หมอบอกให้ทำใจไว้บ้าง  เพราะการผ่าตัดสมองเป็นการผ่าตัดที่เสี่ยงมากโอกาสที่คนไข้จะเสียชีวิตมีมาก แม้การผ่าตัดจะประสบความสำเร็จก็ตามอีกเรื่อง ก็คือค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดสมองค่อนข้างสูง เป็นหลักแสนบาทเมื่อรวมกับค่ายา ระหว่างพักฟื้น คิดแล้วน่าจะต้องใช้เงินราวๆ ห้าแสนบาท ฉันได้ยินแล้วแทบลมจับ ฉันจะไปหาเงินห้าแสนบาทมาจากไหน  ลำพังเงินเก็บของฉันกับแม่ยังมีไม่ถึงห้าหมื่นบาทเลย แต่ยังไงฉันก็ต้องรักษาแม่ให้หาย ส่วนเรื่องเงินไว้คิดทีหลัง หลังการผ่าตัดเสร็จสิ้นลง เป็นโชคดีของแม่ที่การผ่าตัดประสบผลสำเร็จและไม่มีอาการแทรกซ้อนใดๆ ทางโรงพยาบาลบอกให้พักฟื้นประมาณหนึ่งเดือนก็สามารถไปพักฟื้นที่บ้านได้ทางโรงพยาบาลแจ้งรายการค่าใช้จ่ายทั้งหมดมาให้ฉัน ปรากฎว่าเป็นเงินจำนวนไม่ถึงหนึ่งพันบาท เป็นค่าติดต่อประสานงานเท่านั้น ฉันแปลกใจมาก จึงสอบถามกับนางพยาบาล นางพยาบาลบอกว่าคุณหมอที่เป็นคนผ่าตัดและเป็นเจ้าของไข้บอกไม่ให้คิดเงินกับฉันและแม่โดยที่ทางโรงพยาบาลก็ไม่ทราบสาเหตุ ฉันจึงขอพบคุณหมอคนนั้นเพื่อขอบคุณ นางพยาบาลบอกว่าหลังจากเสร็จคุณหมอก็ถูกส่งตัวไปต่างประเทศทันทีเพื่อศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับการผ่าตัดสมองที่อเมริกา แต่คุณหมอได้ฝากจดหมายไว้ให้ฉันกับแม่โดยกำชับกับทางโรงพยาบาลให้ฝากให้ฉันพร้อมกับใบเสร็จค่าใช้จ่ายอื่นๆ ของทางโรงพยาบาลในวันที่แม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันกับแม่ก็เปิดอ่านจดหมายของคุณหมอคนนั้นเมื่ออ่านจบทั้งฉันและแม่ก็ร้องไห้ออกมาพร้อมกัน เนื้อความในจดหมายมีดังนี้ 'ข้าพเจ้านายแพทย์เดชา ทองวิจิตร แพทย์ผู้ผ่าตัด นางสมพร ภู่จันทร์  ขอสรุปค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดทั้งหมดดังนี้ ค่าผ่าตัด 0 บาท ค่ายาทั้งหมด 0 บาท ค่าใช้จ่ายอื่นที่เหลือ 0 บาท รวมเป็นเงินทั้งหมด 0 บาท ป.ล. ค่าใช้จ่ายทั้งหมดได้รับแล้ว เมื่อยี่สิบปีก่อน..... ด้วยยาแก้ปวด ยาธาตุ  ส้มหนึ่งถุง ขอให้สุขภาพแข็งแรงไปอีกนานๆ นะครับคุณน้า นายแพทย์เดชา ทองวิจิตร'

โต๊ะกับเก้าอี้.. โต๊ะกับเก้าอี้ ก็คือ เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้านที่แทบจะทุกบ้านต้องมี แต่ละบ้านก็จะมีโต๊ะและเก้าอี้แต่ละแบบไม่เหมือนกัน แตกต่างกันตามการใช้งานและฐานะของผู้เป็นเจ้าของ โต๊ะกับเก้าอี้นั้นเป็นของคู่กันที่ไม่จำเป็นต้องใช้คู่กันในทุกครั้ง   บางทีเราอาจแค่ต้องการนั่งบนเก้าอี้และบางทีเราก็อาจแค่ต้องการโต๊ะไว้วางของเพียงอย่างเดียว แต่...ถ้ามันอยู่ด้วยกันก็จะดูสมบูรณ์แบบได้มากกว่า และประโยชน์ใช้สอยมันก็จะมากกว่าด้วย เหมือนกับผู้หญิงกับผู้ชายที่เป็นของคู่กัน ....อย่างไรอย่างนั้น   มีเพื่อนคนหนึ่งถามฉันต่อว่า “ แล้วตกลงผู้หญิงหรือผู้ชาย ใครกันที่เป็นโต๊ะ ใครกันที่เป็นเก้าอี้ ” ฉันตอบไปว่า “ โต๊ะน่าจะเป็นผู้ชาย และเก้าอี้น่าจะเป็นผู้หญิง เพราะโต๊ะสามารถมีเก้าอี้ ได้มากกว่าหนึ่ง แต่ถ้าเมื่อไรก็ตามที่เก้าอี้ริจะมีโต๊ะมากกว่าหนึ่งจะดูไม่งามและสังคมจะรุมประนามทันที ” (ฮา)   แล้วเพื่อนคนเดิมมันก็ถามต่ออีกว่า  “ ก็แล้วจะมีโต๊ะสักกี่ตัวในโลกนี้ ที่มันอยากจะมีเก้าอี้แค่เพียงตัวเดียว ” ฉันก็เลยตอบมันไปว่า  “ก็โต๊ะเขียนหนังสือไงแก... แกเคยเห็นใครวางเก้าอี้ไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือมากกว่าหนึ่งตัวกันบ้าง  ไม่เหมือนโต๊ะกินข้าวกับโต๊ะรับแขก พวกนี้เจ้าชู้ มีเก้าอี้ตั้งเยอะ บางบ้านก็ 4 ตัว บางบ้านก็ 6 ตัวหรืออาจมากกว่า ” “ อ๊ะ..แต่โต๊ะเครื่องแป้งเค้าก็รักเดียวใจเดียวเหมือนกันนะ..มีเก้าอี้ตัวเดียวเหมือนกัน ” มันเสริมให้ “ เออ..จริงว่ะ ” “ อาจเป็นเรื่องของขนาดก็ได้มั้งแก.. ก็โต๊ะกินข้าวน่ะมันมีขนาดใหญ่ มันก็เลยต้องการเก้าอี้มากๆ เพื่อมาเสริมบารมี เหมือนคนรวยๆชอบมีอีหนูเยอะๆไว้ประดับบารมี ส่วนโต๊ะเขียนหนังสือ โต๊ะเครื่องแป้งน่ะ ขนาดมันไม่ใหญ่ เหมือนคนฐานะปานกลางไปจนถึงยากจน จะมีเมียมากกว่าหนึ่งก็เลี้ยงไม่ไหว ” มันอธิบายเสียยืดยาว แล้วฉันก็ฮาอีก ในความช่างคิดของทั้งมันและฉัน มานั่งนึกแล้วก็อดขำไม่ได้ ในความเหมือนโดยบังเอิญระหว่างโต๊ะกับเก้าอี้ และความสัมพันธ์ระหว่างหญิงกับชาย   มาพูดถึงเก้าอี้กันบ้าง เพื่อนมันถามฉันต่อว่า “ แล้วแกว่าเก้าอี้แบบไหนในโลกวะ ที่มันจะชอบมีโต๊ะมากกว่าหนึ่ง ” มันเล่นเอาฉันคิดนานอยู่เหมือนกัน “ ก็เก้าอี้ล้อเลื่อนไงวะ พวกนี้ชอบเลื่อนไปโต๊ะโน้น ย้ายมาโต๊ะนี้ เปลี่ยนโต๊ะอยู่เรื่อย ” คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นมันบ้างที่ขำ “เค้าเรียกมีรักสำรองเผื่อเลือกใช่ไหมแบบนี้ ” มันว่า..คงยุ่งน่าดูถ้าเก้าอี้ล้อเลื่อนมาเจอกับโต๊ะกินข้าว เราก็เลยไม่เคยเห็นใครเอาเก้าอี้ล้อเลื่อนมาตั้งกับโต๊ะกินข้าวเลยสักที   มันก็คงเหมือนการที่แม่เหล็กขั้วเดียวกันมันจะผลักกันนั่นแหละ เราเลยไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่นัก ที่ผู้หญิงไวไฟจะมาจับคู่กับผู้ชายเจ้าชู้ โดยมากถ้าอีกฝ่ายเจ้าชู้ อีกฝ่ายจะสงบสยบอยู่เสียมากกว่ามันถึงจะอยู่ด้วยกันได้ ไปด้วยกันรอด ในความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน ฉันว่าเราไม่จำเป็นต้องเป็นโต๊ะกับเก้าอี้ที่สวยหรูงดงามมากมายอะไรนัก แค่พอดูได้ ใช้งานได้ มันก็ไม่น่าเกลียดอะไรแล้วล่ะ เอาแค่แบบโต๊ะเขียนหนังสือ มีโต๊ะหนึ่งเก้าอี้หนึ่ง นั่งแล้วรู้สึกสบาย ถ้าเหนื่อยนักก็ฟุบหน้าหลับตาพักได้ หรือถ้าจะสวยงามก็ขอให้มันดูสวยงามแค่อย่างโต๊ะเครื่องแป้ง ที่ดูดีสวยงาม เพราะหมั่นดูแลกันและกัน เป็นกระจกคอยสะท้อนซึ่งกันและกัน อยู่ร่วมกันโต๊ะหนึ่งเก้าอี้หนึ่งอย่างเข้าใจ อย่าให้ต้องเป็นเหมือนโต๊ะกินข้าว ที่ยิ่งใหญ่ร่ำรวย แต่ก็ไม่สามารถดูแลเก้าอี้ที่มีได้อย่างทั่วถึง  กว่าจะแบ่งความห่วงใยมาใส่ใจแต่ละที ก็คงต้องรอจนเหงาเฉาตายกันไปเสียก่อน หรือไม่จำเป็นต้องสวยงามหรือหรูหรา ถึงขนาดโต๊ะรับแขก ที่มีเอาไว้แค่เพียงอวดชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมา ใครเห็นใครพบก็สบายใจ  แต่เก้าอี้(โชฟา)นี่สิช้ำ ต้องโดนโถมโดนทับไม่รู้จักเท่าไหร่ เพราะใครๆ ก็พากันแวะ ถ้าจะมีความรัก.....ฉันอยากรักแบบโต๊ะเขียนหนังสือ หรือโต๊ะเครื่องแป้งก็พอ ไม่ยิ่งใหญ่ ไม่หรูหรา  แต่อบอุ่นพอให้บ้านน่าอยู่อาศัย ฉันว่าถ้าแท้จริงแล้วคนเราวัดคุณค่ากันจากภายในจิตใจ โต๊ะกับเก้าอี้ก็คงไม่ต่าง ตรงที่เราวัดคุณค่ามันจากประโยชน์ใช้สอยมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอก  บางทีเก้าอี้อาจขาหักขาโยกไปบ้างนะ ถ้าตั้งเองไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อาศัยพิงโต๊ะเอาก็ได้ ก็ไหนๆเราก็คู่กันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ หรือบางที โต๊ะอาจสึกมีรอยบิ่นรอยขีดข่วนไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะเก้าอี้เค้าจะคอยบดบังให้เอง    ความจริงแล้ว คนเรารักกันมันไม่ต้องการองค์ประกอบอะไรที่มากมายเลย แค่หมั่นเติมเต็มซึ่งกันและกันก็พอแล้ว เพราะโต๊ะกับเก้าอี้ที่ไม่เข้าชุดกัน เมื่อจับมาวางคู่กัน ประโยชน์ใช้สอยมันก็ไม่ได้ลดน้อยลงไป แค่ความสวยงามมัน(อาจจะ)ลดน้อยลงไปเท่านั้นเอง แล้วบ้านของคุณเองล่ะอยากให้มีโต๊ะกับเก้าอี้แบบไหนเคยคิดเอาไว้บ้างหรือเปล่า. ....... อับราฮัม ลินคอร์น เคยกล่าวไว้ว่า  “ คนเราจะมีความสุขได้เสมอทุกเมื่อถ้าตั้งใจจะให้ตนเองมีความสุข ”   ในความเป็นจริงเราไม่สามารถเลือกได้ดังใจเราทุกอย่าง ถ้าคุณเป็นเก้าอี้ คุณไม่มีทางรู้ได้ในทั้งหมดทุกส่วนว่าโต๊ะของคุณเขาจะเป็นอย่างไร คุณอาจไม่จำเป็นที่จะต้องชอบในทั้งหมดของโต๊ะของคุณ และถ้าคุณเองเป็นโต๊ะ คุณก็คงไม่มีทางที่จะพอใจในทุกส่วนที่เก้าอี้ของคุณมี เพราะความสมบูรณ์แบบที่แท้จริง ไม่มีอยู่บนโลกใบนี้.... ฉันเชื่ออย่างนั้น  หากแต่ ศิลปะสุดยอดของการอยู่ร่วมกัน คือ การให้อภัย อะไรที่เค้าขาดไปบ้างเราก็หมั่นเติม อะไรที่เค้าเกินไปบ้างเราก็เอามาเติมให้เราเอง    ถ้าเป็นแบบนี้เราจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างงดงามมากกว่าไหม ^_^

 

 

แบบทดสอบทายนิสัย 
วิธีการ : เลือกข้อที่ใกล้เคียงมากที่สุด
จากนั้นนำตัวอักษรภาษาอังกฤษหน้าข้อที่เลือก มาเรียงต่อกัน
แล้วคุณจะเข้าใจตัวเองมากขึ้น

1.บุคคลิกภาพของคุณเป็นอย่างไร?
(I) ชอบสันโดษ, คิดก่อนทำ, มีแรงบันดาลใจหรือความคิดจากตัวเองเป็นใหญ่
(E) ชอบเข้าสังคม , ชอบไปงานสังสรรค์, ทำก่อนคิด, มีแรงบันดาลใจ หรือความคิดจากคน สิ่งของ สิ่งแวดล้อมเป็นส่วนใหญ่

2.เมื่อคุณมีข้อมูลที่ต้องพิจารณา คุณจะพิจารณาข้อมูลเหล่านั้นอย่างไร?
(S) ดูถึงรายละเอียดของข้อมูล, ดูถึงปัญหาปัจจุบัน, ดูถึงหลักความเป็นจริง
(N) ดูถึงภาพรวมหรือข้อสรุปของข้อมูล, คาดการณ์ล่วงหน้า, ดูถึงความน่าจะเป็นที่จะเกิดขึ้น

3.คุณใช้อะไรในการตัดสินใจกับปัญหา? (โดยสัญชาตญาณของคุณ)
(T) ใช้เหตุผลในการตัดสินใจ, ใช้หลักตรรกวิทยาความถูกต้อง, >คิดถึงผลที่จะตามมาจากการตัดสินใจ
(F) ใช้ความรู้สึกในการตัดสินใจ, ตัดสินใจจากความชอบ, ความต้องการ, คิดถึงความต้องการ และการตอบสนองของต

4.คุณมีวิธีการดำเนินชีวิตอย่างไร?
(J) ชอบวางแผนในการใช้ชีวิตประจำวัน, ชอบตั้งเป้าหมาย ระยะเวลา วันที่ในการทำ, ชอบตัดสินใจเพื่อให้จบปัญหา
(P) ยอมรับการเปลี่ยนแปลงกับสิ่งรอบตัว, ไม่ยึดติด, มีความยืดหยุ่นต่อสถานการณ์, รับฟังความคิดผู้อื่น

 

 

คำเฉลย :
ISTJ - The Duty Fulfiller "ผู้สำเร็จ"

- มีสมาธิสูง  เงียบ  เป็นคนรักครอบครัว
- ละเอียด  จริงจัง และ ไว้ใจได้
- ทำงานหนัก  เจ้าระเบียบ และ มีความรับผิดชอบสูง
- อาจจะทำให้ถูกเอาเปรียบได้เพราะความที่เขาซื้อสัตย์และเป็นที่พึ่งได้
- ไม่เก่งเรื่องของความรู้สึก

ISTP - The Mechanic "ช่างเครื่อง"
- เงียบ  ชอบผจญภัย และ กีฬา
- ชอบเสี่ยง  เป็นตัวของตัวเอง  แก้ปัญหาเก่ง
- มองโลกในแง่ดี แต่อาจโกรธง่ายตอนเครียด
- ปกติไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรให้คนอื่นอยู่ ทั้งดีและไม่ดี

ISFJ - The Nurturer "ผู้ดูแล"
- เงียบ  ใจดี  มีสติ
- มีความรับผิดชอบ แก่ภาระและหน้าที่
- คิดถึงคนอื่นก่อนตัว  จำคนเก่ง
- เสียกำลังใจเมื่อถูกวิจารณ์
- ชอบเก็บความรู้สึกไว้กับตัวเอง

ISFP- The Artist "ศิลปิน"
- เงียบ  ใจดี  จริงจัง และ อ่อนไหว
- ไม่ชอบการโต้แย้ง ไม่ชอบระเบียบ
- ความคิดสร้างสรรค์ และ ไม่เหมือนใคร รักขอบสวยของงาม
- เข้าใจยาก เปิดเผยตัวเองกับคนใกล้ชิดเท่านั้น
- ใช้ชีวิตอย่างจริงจัง

INFJ - The Protector "ผู้ป้องกัน"
- ความคิดสร้างสรรค์ อ่อนไหว เป็นตัวของตัวเอง
- เก่งเรื่องคน และ สถานการณ์
- เป็นคนลึกซึ้ง ซับซ้อน ชอบความเป็นส่วนตัว
- เข้าใจยาก มีความมั่นใจในตัวเองสูง ดื้อรั้นต่อความคิดของผู้อื่น
- ไม่ชอบการโต้แย้ง

INFP - The Idealist "นักอุดมการณ์"
- เงียบ ซื่อสัตย์ ชอบอุดมการณ์
- ชอบช่วยเหลือ และ เข้าใจคนอื่น
- ไม่ชอบการโต้แย้ง
- ซื่อสัตย์ต่อตนเอง
- มีความคิดสร้างสรรค์

INTJ - The Scientist "นักวิทยาศาสตร์"
- ฉลาด  มุ่งมั่น  ไม่เหมือนใคร
- ชอบคิดคนเดียว และชอบอยู่คนเดียว
- ชอบด่วนสรุป ไม่ชอบรายละเอียด  คิดว่าตนเองถูกเสมอ
- บอกความรู้สึกไม่เก่ง  จะมีปัญหากับความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด

INTP - The Thinker "นักคิด"
- ความคิดสร้างสรรค์  เป็นตัวของตัวเอง  มีเหตุมีผล และมีความสามารถสูง
- ไม่อยากถูกนำหรือนำคนอื่น  ไม่ชอบระเบียบ
- ใช้เวลาในหัวตัวเองมาก  ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
- เงียบ  ไม่ค่อยรู้ว่าคนอื่นรู้สึกยังไง
- มีอารมณ์ซับซ้อน  ไม่อยู่นิ่ง และ แปรปรวน

ESTP - The Doer "ผู้กระทำ"
- เป็นมิตร  ยืดหยุ่นง่าย  เข้าใจความรู้สึกของผู้อื่นเก่ง
- ไม่ชอบคำอธิบาย แต่ต้องการแค่ผลลัพธ์
- ใช้ชีวิตที่สนุกสนาน จึงทำให้ผ่านไปเร็ว
- รักสนุก  สามารถทำร้ายจิตใจผู้อื่นโดยไม่รู้ตัว
- ไม่ชอบเคารพกฎระเบียบ
- เบื่อง่าย

ESTJ - The Guardian "ผู้พิทักษ์"
- มีระเบียบ  ซื่อตรง  ตรงไปตรงมา
- มีความมั่นใจในตัวเอง  มีความสามารถ  ทำงานหนัก เป็นผู้นำ
- ชอบความปลอดภัย และ ความสงบสุข
- บอกความรู้สึก และ ความห่วงใยไม่เก่ง

ESFP - The Performer "ผู้แสดง"
- อยู่คนเดียวในโลกไม่ได้  มีมนุษยสัมพันธ์ดี  รักสนุก และทำงานเป็นทีมได้ดี
- มองโลกในแง่ดี  ต้อนรับทุกคน แต่ก็เกลียดทุกคนได้เหมือนกัน
- ไม่ชอบงานประจำ  คิดมากเวลาเครียด
- รักสวยรักงาม

ESFJ - The Caregiver "นักใส่ใจ"
- มีน้ำใจ  คนชอบ  มีสติ  มีความรับผิดชอบ
- เก่งเรื่องคน  เข้าใจ  สนใจ และปรับตามคนได้
- ชอบให้คนชอบ  ชอบบริการผู้อื่นก่อนตนเอง
- รักสงบ และ ความปลอดภัย  ไว้ใจได้  กระตือรือร้น
- อ่อนไหว  ต้องการการเห็นด้วยจากผู้อื่น

ENFP - The Inspirer "ผู้มีแรงบันดาลใจ"
- มีความคิดสร้างสรรค์  กระตือรือร้น  ยืดหยุ่น
- ต้อนรับไอเดียใหม่ ๆ เสมอ แต่จะเบื่อกับรายละเอียด
- มีมนุษยสัมพันธ์ดี  ชอบให้คนชอบ แต่ก็สามารถหลอกใช้ผู้อื่นได้ด้วย
- เป็นคนร่าเริง และชอบเป็นอิสระ

ENFJ - The Giver " ผู้ให้"
- มีมนุษยสัมพันธ์ดีมาก  ห่วงใยความรู้สึกของผู้อื่นเสมอ
- ไม่ชอบอยู่คนเดียว  ต้องการอยู่กับผู้อื่นตลอดเวลา
- มีความสามารถที่จะทำในสิ่งที่เขาชอบหลาย ๆ อย่าง
- มีความมั่นใจในตัวเอง  เจ้าระเบียบ

ENTP - The Visionary "ผู้มีวิสัยทัศน์"
- มีความคิดสร้างสรรค์  ฉลาด  แก้ปัญหาเก่ง
- ชอบไอเดียใหม่  ไม่ชอบทำอะไรซ้ำ ๆ
- ชอบคุย  คุยเก่ง  หัวไว
- ไม่สนใจเรื่องความรู้สึก แต่เพียงจะให้งานสำเร็จ
- บางครั้งอาจจะเคร่งครัดกับคนรอบข้าง

ชายสี่คนชวนกันไปกินข้าวกันที่ร้านอาหารที่หรูแห่งหนึ่ง ก็คุยอวดกันเรื่องลูกชาย

พอดีมีคนหนึ่งไปห้องน้ำ เลยคุยอวดกันแค่ 3 คนไปก่อน

 

ถึงตอนนี้ชาย 4 ที่ไปห้องน้ำกลับมาพอดี

 

 

จนเมื่อปีที่แล้ว ปู่ของผมตายลง ทุกคนในบ้านเศร้าใจกันมาก
ทุกคนร้องไห้ แม้แต่พ่อของผมก็ร้องด้วย
ผมจำได้ดีเพราะว่า มันเป็นเพียงครั้งที่สองที่ผมเห็นพ่อร้องไห้
แม่มองมาที่ผม ตอนที่เรากล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายต่อคุณปู่
แล้วแม่ก็ถามผมว่า "ลูกรู้หรือยังส่วนไหนของร่างกายเราสำคัญที่สุด ลูกรัก ?"
ผมรู้สึกงุนงง ที่แม่ถามผมตอนนี้

ผมคิดตลอดมาว่าคำถามนี้เป็นเกมส์ระหว่างผมกับแม่ แม่มองเห็นสีหน้ามึนงงของผม และก็บอกว่า
"คำถามนี้สำคัญมากลูก มันแสดงให้เห็นความจริงในชีวิตของเรา"
สำหรับอวัยวะต่างๆ ที่ลูกเคยบอกกับแม่ว่าสำคัญในอดีตที่ผ่านมา และแม่ได้บอกกับลูกว่ามันผิดมาตลอด
พร้อมกันนั้นแม่ก็ได้ยกตัวอย่างให้ลูกฟังว่าทำไมมันถึงผิด
แต่ว่าวันนี้เป็นวันที่ลูกจะได้เรียนบทเรียนที่สำคัญที่สุด

แต่คุณรู้ว่าพวกเค้าอยู่ที่ตรงนั้นกับคุณตลอดเวลา........

ในวันแรกที่พระเจ้าสร้างโลก

พระเจ้าได้สร้างวัวขึ้นคู่หนึ่งและบอกกับวัวว่า 

"วัว..วันนี้เราได้สร้างเจ้าขึ้นในฐานะของวัว  เพื่อทำงานหนักกลางทุ่งนา ... ท่ามกลางแสงแดดจ้าทั้งวัน
แล้วเราจะให้เจ้ามีชีวิตยืนยาว 50 ปี

 

ข้างวัวย้อนกลับว่า ... 'ชีวิตที่ยากลำบากเช่นนี้  จะให้มีอายุยาวถึง  50 ปีน่ะหรือ?
.. ฮึ! เมินเสียเถอะ ขอแค่มีอายุเพียง 20 ปี ก็พอแล้วล่ะันะ ... เอาคืนไปเลยย 30 ปี  ถ้าได้ก็โอเค

และพระเจ้าตอบตกลง

 

วันต่อมา

พระเจ้าสร้างสุนัขขึ้น และบอกกับมันว่า้ 

 "เราสร้างเจ้าขึ้นในฐานะของสุนัข หน้าที่ของเจ้าคือ นั่งอยู่ที่ประตูบ้านและเห่าเมื่อมีคนเข้ามา

แล้วเราจะให้เจ้ามีอายุยืนถึง 20 ปี"
สุนัขได้ฟัง ก็พูดขึ้นว่า ... นั่งเฝ้าหน้าประตูบ้าน 20 ปี! ช่างเป็นชีวิตที่น่าเบื่ออะไรเช่นนี้
ขอคืนชีวิต 10 ปีก็แล้วกัน พระเจ้าตอบตกลง

วันต่อมา พระเจ้าสร้างลิงขึ้น
และบอกกับลิงว่า
เราสร้างเจ้าขึ้นในฐานะของลิง หน้าที่ของเจ้า คือ สร้างความสนุกสนาน และใช้เล่ห์เหลี่ยมของลิง
หลอกล่อคนให้หัวเราะ แล้วเราจะให้เจ้ามีอายุยืน 20 ปี
ลิงได้ฟัง จึงตอบว่า .. อะไรนะ..ทำให้คนหัวเราะ
ทำหน้าลิง และเล่ห์กลต่างๆ ตั้ง 20 ปี น่ะเหรอ? ไม่เอาด้วยหรอก ขอคืนชีวิตไป 10 ปี เหลือแค่ 10 ปีก็แล้วกัน
พระเจ้าตอบตกลง

วันต่อมา
พระเจ้าสร้างมนุษย์ขึ้น และบอกว่า เราสร้างเจ้าขึ้นในฐานะที่เป็นมนุษย์ หน้าที่ของเจ้า คือ กิน นอน เที่ยว เล่นสนุกสนาน
โดยไม่ต้องทำงานใดๆ เราจะให้เจ้ามีชีวิต 20 ปี
มนุษย์ได้ฟัง ก็ต่อรองว่า .ชีวิตที่สบายเช่นนี้  แล้วท่านจะให้เรามีชีวิตแค่ 20 ปีนะเหรอ
เอาอย่างนี้ดีกว่า เราขอชีวิตที่วัวคืนชีวิตให้ท่าน 30 ปีี  สุนัข 10 ปี และลิง 10 ปี มาเป็นของเรา
เพื่อให้เรามีอายุยืนถึง 70 ปี ตกลงไหม?

พระเจ้าตอบตกลง

นั่นแหล่ะเป็นเหตุผลที่ว่า

ทำไมชีวิตของเราในช่วง 20 ปีแรก
จึงเต็มไปด้วยความสนุกสนาน  กิน นอน เล่น และไม่ต้องทำอะไรมากมาย
30 ปี ต่อมา ต้องทำงานหนักทั้งวัน  เพื่อสร้างครอบครัว
10 ปี ต่อมา เกษียณอยู่ที่บ้าน เฝ้าหน้าบ้าน  และตะคอกคนที่ผ่านไปมา่
10 ปี ต่อมา เป็นปู่,ย่า ที่ต้องทำหน้าลิง และเล่ห์กลต่างๆ้ เพื่อหลอกล่อหลาน ๆ

เฮ้อ...!!!