(yathur)ja

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เลขา: 'ท่านคะ...มีคนจะขอเรียนสายท่านค่ะ'
ผู้จัดการ: 'ใครครับ'

เลขา: 'เขาบอกว่าชื่อ ความรัก ค่ะ'
ผู้จัดการ: 'อืมม.. บอกเค้าว่าผมงานยุ่งมาก'

.........เวลาผ่านไป......

เลขา: 'ท่านค่ะ ความรัก ยังงรอสายท่านอยู่ค่ะ'
ผู้จัดการ: 'อือ...บอกไปว่าผมไม่สะดวกรับสายนะ'

..........ผ่านไป..........

เลขา: 'ท่านคะ'
ผู้จัดการ: 'คุณ...ความรัก อีกเเล้วใช่ไหมครับ บอกว่าผมงานยุ่ง ไว้ผมจะ...
เลขา: 'ไม่ใช่ค่ะ! มีคนจะคุยเรื่องงานค่ะ'

......ในวันที่หัวใจว่าง...ว่าง...ว่าง...
mobile Phone: You have 1 new message in your mailbox 'Please call.. Goodbye from ความรัก'

ผู้จัดการ: 'ช่วยต่อสายความรักให้ผมหน่อย'
เลขา: 'ค่ะ'
...........'ตู้ดๆๆๆ ............
 ความรักที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
กรุณาฝากข้อความเเละหมายเลขโทรกลับค่ะ... '

เลขา: 'ติดต่อไม่ได้ค่ะ จะให้ฝากข้อความไหมคะ'
ผู้จัดการ: 'ไม่ต้องครับ'

 ความเหงาเข้ามาเยือน... แล้วเวลาก็ผ่านไป ผ่านไป
.............ผ่านไป...........

 ความรักที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้กรุณาฝากข้อความเเละหมายเลขโทรกลับค่ะ'
 ผู้จัดการ: 'ความรักครับ คือ ผม...เห็นคุณเงียบหายไปไม่รู้ว่าสบายดีไหม  ช่วงก่อนหน้านี้ผมงานยุ่งตลอดไม่มีเวลาว่าง ต้องขอโทษด้วย ไม่รู้ว่าจะสายไปไหมถ้าจะบอกว่า

             ผมพร้อมที่จะมีความรักเเล้ว ถ้าได้รับข้อความเเล้วช่วยติดต่อกลับด้วยนะครับ'

 ร อ..... ร อ...... ร อ...... รอคอยความรักจนถึงวันนึง.....

เลขา: 'ท่านค่ะ ความรักโทรมา  ให้ปฏิเสธไปเลยไหมค่ะ?'
ผู้จัดการ: 'ไม่ต้อง รีบโอนสายมาเลย'

ผู้จัดการ: 'สวัสดีครับความรัก คุณหายไปไหนมา  ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่มีเวลาใส่ใจ ....ไม่เคยสนใจตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชีวิตผม

            ผมขอโทษ...'

 ความรัก: 'ดิฉันไม่ได้โกรธอะไรหรอกค่ะ  ไม่ว่าจะอย่างไร  ความรักอย่างดิฉันก็มีหน้าที่ให้ความรักเสมอ 

             เมื่อใดก็ตาม ที่คุณเปิดใจต้อนรับ ...เมื่อนั้น คุณก็จะได้เป็นเจ้าของความรัก 

             เเต่ที่ผ่านมาไม่ได้ติดต่อก็เพียงเพราะว่า ฉันไม่ได้จ่ายค่าโทรศัพท์ค่ะ!

 

 

 

 

 

ใครที่คิดว่าตัวเองคิดไม่เหมือนชาวบ้าน....แล้วกลายเป็นความรู้สึกที่แปลกแยก โปรดอ่านเรื่องนี้

เพราะฉะนั้น จงอย่ากลัวที่จะแตกต่าง หรือ ...คิดนอกกรอบ

ชอบที่จะสร้างเงื่อนไขหรือข้อจำกัดไว้ก่อนเสมอ ซึ่งรู้นะว่ามันไม่ดี..ไม่ถูก แต่เหมือนว่า กำลังจะโดนระบบหลอมให้เป็นแบบนั้นไปแล้วอ่ะ  แย่จัง!! -_-")

 

 ครูคนหนึ่งตั้งคำถามกับเด็กว่า "ถ้ามีเงินอยู่ 10 บาท ซื้อของ 3 บาท จะได้รับเงินทอนเท่าไร"

 

 

 

เด็ก 2 คนนี้ก็คงไม่ได้คะแนนจากคำตอบที่ผิดเพี้ยนจากคนส่วนใหญ่

 

แต่สำหรับเด็ก จินตนาการของเขาไร้กรอบ

เด็กไทยจะได้พัฒนา ...ควรปล่อยให้เด็กได้คิดต่อยอดและพัฒนาทักษะ ..มากกว่าที่จะให้ท่องจำเป็นนกแก้ว..นกขุนทองอย่างที่ผ่านมา )

 

ครู ::: อะไรกัน โจทย์ง่ายๆอย่างนี้เธอยังตอบผิดอีก อย่างนี้ครูคงให้เธอขึ้น ป.4 ไม่ได้แล้วล่ะ

(ถูกของเด็กมันนา..ครูขา  ก้อคำถามครู...โจทย์ไม่ clearอ่ะ  ...จะโทษเด็กฝ่ายเดียวว่ามันหัวหมอก้อไม่ได้นิ  เหอๆ ..>_<)

 

 

 

 

 

มาตรา 1 กฎหมายนี้เรียกว่า "กฎหมายว่าด้วยการอยู่ร่วมกันระหว่างหญิงและชาย"

มาตรา 2 กฎข้อบังคับใดๆ ในกฎหมายนี้ ท่านว่าให้มีผลย้อนหลัง  และเดินหน้าบังคับได้ถึงทุกกรณี

ไม่ว่าจะในอดีตปัจจุบัน หรือในอนาคต  ไม่ว่าจะในหรือนอกราชอาณาจักร ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้า

มาตรา 3 ในกฎหมายนี้

"ท่าน" หมายถึง "ผู้หญิง"
"ท่านว่า" ก็หมายถึง ผู้หญิงว่าอะดิ
"หญิง" หมายถึง ผู้ที่พึงได้รับความเคารพสักการะจากชายอย่างถึงที่สุด ชายใดจะละเมิดมิได้
"ชาย" หมายถึง ผู้ที่ต้องเคารพสักการะคนข้างบน
"สัญญา" หมายถึง ข้อตกลงที่ชายและหญิงตกลงกัน ซึ่งหญิงเปลี่ยนแปลงข้อตกลงใดๆก็ได้ โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้าอย่างเดียวกับบัตรเครดิต
"การคบหา" หมายถึง การที่หญิง "คบ" แล้วคอยให้ชายตาม "หา"
"การแต่งงาน" หมายถึง การหาเรื่องใส่ตัวซะแล้ว
"การหมั้น" หมายถึง การเตรียมหาเรื่องใส่ตัวน่ะซิ
"สินสอด" หมายถึง ค่าโง่
"ชู้" หมายถึง ผู้ช่วยสามี
"เหตุผล" หมายถึง สิ่งที่ชายต้องเข้าใจ ไม่ว่าจะเข้าใจหรือไม่  และหญิงอาจจะไม่เข้าใจก็ได้ แม้ว่าจะเข้าใจก็ตาม
"นอกใจ" หมายถึง ความตายของชาย ความอับอายของหญิง

 

มาตรา 4 ถ้ามีปัญหาเกี่ยวกับการอยู่ร่วมกัน  ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า ชายเป็นฝ่ายผิด หญิงเป็นฝ่ายถูกเสมอ

มาตรา 5 ในกรณีที่เกิดปัญหาหรือข้อสงสัย ให้ย้อนกลับไปดูมาตรา 4

 

มาตรา 6 ถ้าการคบหาก่อให้เกิดค่าใช้จ่ายใดๆ ให้พึงสันนิฐานว่า ชายต้องจ่าย อเมริกันแชร์ ท่านว่าเป็นเรื่องหยาบคายมาก หากเริ่มคบหากัน

 

มาตรา 7 ในการตัดสินใจเรื่องใดเกี่ยวกับการคบหาก็ดี ให้ถือเสียงข้างมากเป็นหลัก แต่ให้หญิงมีสิทธิสามารถออกเสียงได้สองครั้ง
การตัดสินใจที่ว่านั้น หญิงจะถอนเสียเมื่อไหร่ก็ได้

 

มาตรา 8 การผิดนัด การสาย การผิดเงื่อนไขหรือเงื่อนเวลาใดๆ ที่ชายเป็นฝ่ายทำ ท่านว่าอาจเรียกเบี้ยปรับได้
โดยให้หญิงเป็นผู้กำหนดเบี้ยปรับนั้น  การเรียกเบี้ยปรับไม่ทำให้ความผิดและโทษนั้นสิ้นผลหรือลดน้อยถอยลงแต่ประการใด 

และชายยังคงผูกพันปฏิบัติตามสัญญานั้นอยู่ต่อไปด้วยการผิดนัด  การสาย
     การผิดเงื่อนไขตามวรรคแรก เป็นความผิดของฝ่ายหญิง ให้กล่าวคำว่า "ขอโทษ" และให้เลิกแล้วกันไป

 

มาตรา 9 โทษที่หญิงอาจลงต่อชายได้ หากไม่ปฏิบัติตามสัญญา มี 5 ประการ คือ

1.งอน

2.ไม่พูดด้วย

3.ไม่ให้เข้าบ้าน

4.ไม่ยอมรับฟังคำแก้ตัว 

5.ไม่รู้ไม่ชี้

 

มาตรา 10 โทษที่ชายอาจลงต่อหญิงได้ หากไม่ปฏิบัติตามสัญญา  (ถูกยกเลิกไปแล้วทั้งมาตรา โดยไม่ต้องแจ้งเหตุผล)

 

มาตรา 11 มาตรา 10 หายไปไหน

 

มาตรา 12 ดูเหตุผลใน มาตรา 3 มาตรา 4 และมาตรา 5  ดีๆ ซิจ๊ะ

มาตรา 13 การทำร้ายหญิงไม่ว่าจะโดยทางร่างกายหรือทางจิตใจ  รวมทั้งการขัดใจใดๆ ก็ดี เป็นโทษมหันต์  แม้จะล่ารายชื่อมาห้าหมื่นชื่อ ก็ไม่อาจเป็นเหตุให้นิรโทษกรรมได้  

 

ยกร่างโดย : ผู้ชาย ภายใต้ความยินยอมและการบีบบังคับโดย : ผู้หญิง

 

-----------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------
ประมวลกฎหมายหัวใจฉบับที่ 555 บังคับใช้ ตั้งแต่ ปี พ.ศ.2546 – 2550

มาตรา 1 ประมวลกฎหมายนี้บังคับใช้กับหญิงสาวทั่วราชอาณาจักร

มาตรา 2 หญิงใดกระทำการอันเป็นการไม่ทะนุถนอมความรักของข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าได้มอบให้หญิงคนนั้น ต้องระวางโทษหอมแก้มไม่เกิน 3 ที
และจูบไม่เกิน 2 ที  หรือทั้งหอมทั้งจูบ

มาตรา 3 หญิงใดมีข้าพเจ้าเป็นแฟนแล้วยังไปลักลอบมีกิ๊ก ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 5 พันบาท

มาตรา 4 หญิงใดทำให้ข้าพเจ้าอกหัก ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี  หรือปรับไม่เกิน 9 แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา 5 หากมีกฎหมายฉบับใหม่ออกมาแล้วขัดต่อกฎหมายเก่าให้ถือเอากฎหมายใหม่เป็นหลัก

 

มาตรา 6 หญิงใดที่ข้าพเจ้าได้ไปขอเบอร์แล้วหญิงนั้นไม่ยอมบอกเบอร์โทรต้องระวางโทษหอมแก้ม 5 ที

 

มาตรา 7 หญิงใดน่ารักมากๆ  อันเป็นเหตุให้ข้าพเจ้าหวั่นไหวหรือตกหลุมรัก  ต้องระวางโทษเป็นแฟนกับข้าพเจ้าอย่างน้อย 5 วัน

 

มาตรา 8 หญิงใดอ่านประมวลกฎหมายนี้แล้วหัวเราะหรือแอบขำ  ต้องระวางโทษโดยมอบหัวใจมาให้ข้าพเจ้าดูแล 

หากไม่มอบหัวใจให้ข้าพเจ้าจะต้องระวางโทษถูกยิงศรรักปักหัวใจหญิงนั้น

 

มาตรา 9 หากหญิงใดอ่านประมวลกฎหมายนี้แล้วไม่ขำหรือไม่หัวเราะ ต้องระวางโทษเหมือนกับ มาตรา 8

 

หนังสือเล่มหนึ่งเคยถามฉันว่า..

 

"คนที่เข้าใจในตัวคุณมากที่สุด คุณอยากให้เป็นประมาณไหน?"

 

ฉันคงตอบว่า...

"แค่รับความเลวของเราได้มากกว่าใคร  และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเสมอ ก็เพียงพอแล้ว"

ฉันเองก็มีข้อเสียเยอะ รู้ตัวบ้าง....ไม่รู้ตัวบ้าง 

แต่มันจะดีสักแค่ไหน ถ้ามีใครสักคนที่  "รับความเลว"  ของคุณได้

 

บางคนคาดหวังไว้ว่าคนที่จะคบ ต้องดีอย่างนู้นอย่างนี้
คงไม่มีใครคิดไว้เลยว่า.....  จะต้องกินเหล้า เจ้าชู้ พูดจากวนประสาท
แต่พอเจอคนนั้นจริงๆ   คนที่คิดว่า "ใช่"  กลับไม่ได้เป็นเหมือนที่วาดเอาไว้
เพราะ "ความรัก" มันกำหนดไม่ได้ว่าจะให้รักคนนี้  ไม่รักคนนั้น 
ที่กำหนดได้มันคือ "ความชอบ" มากกว่า

 

** แต่ที่สำคัญ คือ 

ถ้าเค้าสามารถรับความเลวของคุณได้ด้วยเหมือนกันล่ะ ....มันจะเจ๋งขนาดไหน

แล้วคนที่คุณกำลังคบอยู่ตอนนี้ล่ะ เป็นเหมือนที่คุณวาดไว้รึปล่าว  
ถ้าเป็น.......คุณก้อควรบอกเค้านะว่าเค้าน่ะ เป็น ญ. / ช. ในฝันของคุณเลย
แต่ถ้าไม่ใช่... คุณก้อควรบอกให้เค้ารู้ว่า.. ไม่ว่าเค้าจะดีหรือเลว 

จะต่างจากที่คุณฝันไว้แค่ไหน   แต่คุณก็ยัง "รัก" เค้า

 

ซึ้งมากๆๆ

"อย่าหนีนะ ไอ้เด็กขี้ขโมย" เสียงผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกนลั่นพร้อมกับมีเด็กคนหนึ่งกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งวิ่งผ่านฉันกับแม่ที่กำลังซื้อเนื้อหมูในตลาดไปอย่างรวดเร็ว ทั้งแม่และฉันหันไปดูทันเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นแค่แวบเดียว แม่ถามฉันว่า "อ้าว... นั่นป้าร้านขายของไม่ใช่เหรอ" "ใช่จ้ะแม่ แกวิ่งไล่ใครกันละ" ป้าคนนั้นชื่อว่า 'ป้าหนอม'เป็นแม่ค้าขายของชำสารพัดอย่างในตัวตลาดในอำเภอที่ฉันอยู่ มีฐานะจัดว่าดีกว่าแม่ค้าคนอื่นๆ ในละแวกเดียวกันและเป็นที่รู้จักกันว่าแกเป็นคนที่ขี้เหนียวอย่างร้ายกาจแถมปากจัดที่สุดในตลาดอีกด้วย  ใครต่อราคาของมากเกินไป หรือถามราคาแล้วไม่ซื้อ  .....ป้าแกจะโวยวายชนิดต้องรีบเผ่นออกจากร้านแทบไม่ทันทีเดียว เสียงเอะอะดังมากขึ้น ฉันหันไปมองป้าหนอมจับข้อมือเด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณ12-13 ขวบ ไล่เลี่ยกับฉันซึ่งกำลังดิ้นรนอยู่ และป้าแกกำลังจะลงไม้ลงมือ แม่จึงเดินเข้าไปถาม "พี่หนอม มีไรหรอคะ" "ก็ไอ้เด็กเวรนี่นะสิ มันมา ทำทีขอซื้อยาแก้ปวดกับยาธาตุ พอฉันหยิบส่งให้มันก็วิ่งหนีมาเลย เงินก็ไม่จ่าย" พูดจบป้าหนอมก็ตบหัวเด็กคนนั้นอย่างแรงหนึ่งทีและคงจะมีตามมาอีกหลายทีแน่ถ้าแม่ฉันไม่ห้ามไว้ "ตายแล้วพี่หนอม อย่าถึงกับลงไม้ลงมือกันเลยนะ แล้วนี่จะทำไงต่อ" แม่รีบตัดบทเพราะเห็นว่าเรื่องราวชักจะไปกันใหญ่ "เรียกตำรวจมาเอามันไปเข้าคุกนะสิ เสียนิสัย พ่อแม่ไม่สั่งสอนยังเด็กตัวแค่นี้ก็ริจะเป็นขโมยซะแล้ว ต่อไปก็คงต้องปล้นเขากินหละ" ฉันสะกิดแม่ทันทีพร้อมกับมองพลางส่ายหัวน้อยๆ ทำนองว่าอย่าไปยุ่งดีกว่า แม่มองฉันแล้วมองเด็กคนนั้น ซึ่งท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้ แม่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปพูดกับป้าหนอมว่า "อย่าให้ถึงอย่างนั้นเลยนะพี่หนอม เด็กมันคงอยากซื้อยาแต่ไม่มีเงินนะเอาเป็นว่าฉันจ่ายให้ละกันนะ กี่บาทกันละ" ในที่สุดเรื่องก็จบลง โดยการที่แม่ยอมจ่ายเงินค่ายาแก้ปวดกับยาธาตุ แล้วแม่ก็จูงเด็กคนนั้นออกมาจากตลาด แต่ป้าหนอมยังไม่วายเตือนแม่ "ใจดีกับเด็กขี้โขมยแบบนี้ ระวังจะเสียใจทีหลังนะเธอ" แม่ไม่ได้ตอบอะไร แต่พอเดินห่าง จากร้านพอสมควรแล้วก็ถามว่า "ทำไมหนูขโมยของป้าเขาละ" เด็กคนนั้นเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมองแม่ แล้วตอบสะอึกสะอื้นว่า  "แม่ผมปวดท้องมากเลยครับ แล้วแม่ก็ไม่มีเงินไปหาหมอ ผมก็เลยต้อง..." แม่มองหน้าเด็กคนนั้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วยื่นผลไม้ที่ซื้อมาให้เด็กคนนั้นถุงหนึ่ง แล้วบอกว่า "ทีหลังอย่าโขมยของใครนะ ถ้าไม่มีเงินมาขอเงินน้าไปซื้อก็ได้นะน้าชื่อสมพรเปิดร้านเย็บผ้าอยู่ใกล้ๆ นี่เอง ถามคนแถวนี้ก็ได้รู้จักน้าแทบทุกคนเลยแหละ เอ้า...เอา ส้มไป ฝากคุณแม่ซิคนป่วยนะต้องกินผลไม้มากๆ จะได้หายไวๆ รู้มั้ย" แม่เสริมพร้อมกับยิ้ม เด็กคนนั้นอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะรับส้มพร้อมกับพูดขอบคุณแม่แล้วเดินจากไป หลังจากนั้นพอกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ถามแม่ทันที "ทำไมแม่ต้องช่วยเด็กคนนันด้วยละ รู้จักกันหรอจ้ะ" แม่ยิ้ม แล้วตอบฉันว่า  "ไม่รู้จักหรอก แต่แม่เห็นเด็กคนนั้นรับจ้างหาบขนมขายอยู่แถวบ้านเราน่ะลูกแต่แกคงจำแม่ไม่ได้หรอก แม่ซื้อขนมแกอยู่ไม่กี่ครั้งเอง" "แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะต้องช่วยเหลือเขาถ้าเขาเป็นขโมยนี่แม่" ฉันถามต่อ แม่มองหน้าฉันแล้วพูดว่า "แม่เชื่อว่าเด็กที่เคยหาเงินด้วยตัวเองมาก่อนตั้งแต่อายุเท่าๆ กับลูก..จะต้องเป็นเด็กที่มีความรับผิดชอบรู้คุณค่าของเงินทุกบาททุกสตางค์ว่ากว่าจะได้มามันเหนื่อยยากขนาดไหนและคนที่มีความรับผิดชอบนะ ....จะไม่มีทางขโมยของใครนอกจากจะจำเป็นจริงๆ เมื่อเขาไม่มีทางอื่นให้เลือกแล้วเท่านั้น" ฉันฟังแล้วก็ถามแม่ต่อว่า "แล้วต่อไปถ้าเขามาขอเงินแม่ไปซื้อยาอีก แม่จะให้เขารึเปล่า" "ให้สิลูกถ้ามันไม่มากไม่มายอะไร" "แล้วแม่ไม่เสียดายเงินหรอ บ้านเราก็ไม่ได้ร่ำรวยเหมือนบ้านป้าหนอมเขานะแม่" "ถึงแม่จะไม่มีเงินทองมากนัก แต่การที่ได้ช่วยเหลือคนที่กำลังลำบากน่ะมันทำให้แม่มีความสุข แล้วยังได้บุญอีกด้วยนะ แค่นี้แม่ก็พอใจแล้วไม่อยากได้อะไรตอบแทนหรอก" แล้วแม่ก็พูดต่ออีกว่า "จำไว้นะลูก คนเรานะ ต้องรู้จักให้อภัยและให้โอกาสคนอื่นแก้ตัวเสมออย่างเด็กคนนั้น..แม่มั่นใจว่าแกทำไปเพราะรักคุณแม่ของแกจริงๆแม่ถึงช่วยแกเอาไว้" แล้วแม่ก็พูดต่อว่า "ลูกอาจจะบอกว่าขโมยเป็นสิ่งที่ผิด ใช่...แม่ไม่เถียงแต่บางครั้งคนเราก็ต้องมองด้านอื่นๆ บ้าง อย่าคิดแต่เรื่องทรัพย์สินเงินทองตอนนี้ลูกอาจจะยังฟังไม่เข้าใจ แต่แม่เชื่อว่าสักวันลูกจะเข้าใจเองแหละ" หลังจากนั้น ฉันกับแม่ก็หันไปคุยเรื่องอื่นๆ กันต่อฉันเองไม่เคยคิดเรื่องนี้อีกเลย จนเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นทำให้ฉันต้องย้อนกลับมาคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้งทั้งน้ำตาว่า คำพูดของแม่ในครั้งนี้ถูกต้องที่สุดจริงๆ หลังจากนั้นฉันเรียนจบระดับปริญญาตรีจากสถาบันราชภัฏแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด แล้วฉันก็ได้งานทำในโรงงานแห่งหนึ่งในตัวจังหวัดนั้นเอง เงินเดือนก็พอประมาณสามารถเลี้ยงดูแม่ได้โดยไม่ขัดสนนัก ฉันก็เลยขอร้องให้แม่หยุดรับจ้างเย็บผ้าเพราะอยากให้แม่พักผ่อนบ้างหลังจากทำงานหนักมาเกือบ 20 ปีเพื่อส่งฉันเรียน แม่ยอมปิดร้าน แต่ก็ยังรับงานเล็ก ๆ น้อยๆ ของเพื่อนบ้านมาทำบ้างโดยไม่คิดเงิน แม่บอกว่าถ้าไม่ได้ทำอะไรเลยจะรู้สึกเบื่อ ฉันก็เลยต้องยอมตามใจแม่ ฉันทำงานอยู่ประมาณ 2-3 ปี แม่ก็เริ่มรู้สึกไม่สบาย เริ่มจากปวดหัวบ่อยขึ้นช่วงแรกๆ ไม่กี่วันก็หาย หลังจากนั้นก็เริ่มเป็นนานขึ้นเรื่อยๆ ฉันบอกให้แม่ไปหาหมอ แล้วฉันก็พาแม่ไปหาหมอในเมือง  หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมากแค่ทำงานหนักมากเกินไป หมอให้ยามาชุดหนึ่งพร้อมกำชับให้พักผ่อนมากๆ จะได้หายเร็วๆ หลังจากกินยาตามที่หมอสั่ง อาการปวดหัวของแม่ก็หายไป ฉันเริ่มสบายใจขึ้น แต่หลังจากไปหาหมอได้ประมาณหนึ่งเดือน แม่ก็เริ่มกลับมาปวดหัวอีกคราวนี้เป็นหนักมากกว่าครั้งที่แล้ว  ยาที่เคยกินแล้วได้ผลมาก่อนก็ไม่ได้ผลเลยฉันกังวลใจมาก พอถามหมอ หมอก็บอกว่าต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ เพราะว่าเครื่องไม้เครื่องมือพร้อมกว่าโรงพยาบาลต่างจังหวัด หลังจากนั้นฉันรีบพาแม่ไปกรุงเทพฯ ทันที ไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง หลังจากหมอตรวจแล้วบอกว่ามีเนื้องอกในสมองต้องผ่าตัดโดยด่วนหากปล่อยทิ้งไว้อาจไปทับเส้นประสาททำให้เป็นอัมพาตได้ หรือถ้าผ่าตัดไม่ทันก็อาจร้ายแรงถึงขั้นเสียชีวิต ฉันตกใจมากขอให้หมอผ่าตัดให้ทันที...แต่หมอบอกว่าโรงพยาบาลที่มีหมอผ่าตัดสมองที่มีความพร้อมที่จะผ่าตัดเนื้องอกในสมองเป็นอีกโรงพยาบาลหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเสียงมากกว่า ดังนั้น  หมอจึงต้องส่งตัวคนไข้ไปยังโรงพยาบาลนั้นฉันก็ตกลง หลังจากถูกส่งตัวมายังโรงพยาบาลดังกล่าวแล้ว แม่ก็ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ขณะที่ฉันรออย่างกังวลใจอยู่ด้านนอก ทั้งเรื่องอาการป่วยของแม่และจากคำพูดของหมอที่ทิ้งท้ายไว้ก่อนส่งตัวแม่มาที่โรงพยาบาลแห่งนี้หมอบอกให้ทำใจไว้บ้าง  เพราะการผ่าตัดสมองเป็นการผ่าตัดที่เสี่ยงมากโอกาสที่คนไข้จะเสียชีวิตมีมาก แม้การผ่าตัดจะประสบความสำเร็จก็ตามอีกเรื่อง ก็คือค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดสมองค่อนข้างสูง เป็นหลักแสนบาทเมื่อรวมกับค่ายา ระหว่างพักฟื้น คิดแล้วน่าจะต้องใช้เงินราวๆ ห้าแสนบาท ฉันได้ยินแล้วแทบลมจับ ฉันจะไปหาเงินห้าแสนบาทมาจากไหน  ลำพังเงินเก็บของฉันกับแม่ยังมีไม่ถึงห้าหมื่นบาทเลย แต่ยังไงฉันก็ต้องรักษาแม่ให้หาย ส่วนเรื่องเงินไว้คิดทีหลัง หลังการผ่าตัดเสร็จสิ้นลง เป็นโชคดีของแม่ที่การผ่าตัดประสบผลสำเร็จและไม่มีอาการแทรกซ้อนใดๆ ทางโรงพยาบาลบอกให้พักฟื้นประมาณหนึ่งเดือนก็สามารถไปพักฟื้นที่บ้านได้ทางโรงพยาบาลแจ้งรายการค่าใช้จ่ายทั้งหมดมาให้ฉัน ปรากฎว่าเป็นเงินจำนวนไม่ถึงหนึ่งพันบาท เป็นค่าติดต่อประสานงานเท่านั้น ฉันแปลกใจมาก จึงสอบถามกับนางพยาบาล นางพยาบาลบอกว่าคุณหมอที่เป็นคนผ่าตัดและเป็นเจ้าของไข้บอกไม่ให้คิดเงินกับฉันและแม่โดยที่ทางโรงพยาบาลก็ไม่ทราบสาเหตุ ฉันจึงขอพบคุณหมอคนนั้นเพื่อขอบคุณ นางพยาบาลบอกว่าหลังจากเสร็จคุณหมอก็ถูกส่งตัวไปต่างประเทศทันทีเพื่อศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับการผ่าตัดสมองที่อเมริกา แต่คุณหมอได้ฝากจดหมายไว้ให้ฉันกับแม่โดยกำชับกับทางโรงพยาบาลให้ฝากให้ฉันพร้อมกับใบเสร็จค่าใช้จ่ายอื่นๆ ของทางโรงพยาบาลในวันที่แม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันกับแม่ก็เปิดอ่านจดหมายของคุณหมอคนนั้นเมื่ออ่านจบทั้งฉันและแม่ก็ร้องไห้ออกมาพร้อมกัน เนื้อความในจดหมายมีดังนี้ 'ข้าพเจ้านายแพทย์เดชา ทองวิจิตร แพทย์ผู้ผ่าตัด นางสมพร ภู่จันทร์  ขอสรุปค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดทั้งหมดดังนี้ ค่าผ่าตัด 0 บาท ค่ายาทั้งหมด 0 บาท ค่าใช้จ่ายอื่นที่เหลือ 0 บาท รวมเป็นเงินทั้งหมด 0 บาท ป.ล. ค่าใช้จ่ายทั้งหมดได้รับแล้ว เมื่อยี่สิบปีก่อน..... ด้วยยาแก้ปวด ยาธาตุ  ส้มหนึ่งถุง ขอให้สุขภาพแข็งแรงไปอีกนานๆ นะครับคุณน้า นายแพทย์เดชา ทองวิจิตร'

โต๊ะกับเก้าอี้.. โต๊ะกับเก้าอี้ ก็คือ เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้านที่แทบจะทุกบ้านต้องมี แต่ละบ้านก็จะมีโต๊ะและเก้าอี้แต่ละแบบไม่เหมือนกัน แตกต่างกันตามการใช้งานและฐานะของผู้เป็นเจ้าของ โต๊ะกับเก้าอี้นั้นเป็นของคู่กันที่ไม่จำเป็นต้องใช้คู่กันในทุกครั้ง   บางทีเราอาจแค่ต้องการนั่งบนเก้าอี้และบางทีเราก็อาจแค่ต้องการโต๊ะไว้วางของเพียงอย่างเดียว แต่...ถ้ามันอยู่ด้วยกันก็จะดูสมบูรณ์แบบได้มากกว่า และประโยชน์ใช้สอยมันก็จะมากกว่าด้วย เหมือนกับผู้หญิงกับผู้ชายที่เป็นของคู่กัน ....อย่างไรอย่างนั้น   มีเพื่อนคนหนึ่งถามฉันต่อว่า “ แล้วตกลงผู้หญิงหรือผู้ชาย ใครกันที่เป็นโต๊ะ ใครกันที่เป็นเก้าอี้ ” ฉันตอบไปว่า “ โต๊ะน่าจะเป็นผู้ชาย และเก้าอี้น่าจะเป็นผู้หญิง เพราะโต๊ะสามารถมีเก้าอี้ ได้มากกว่าหนึ่ง แต่ถ้าเมื่อไรก็ตามที่เก้าอี้ริจะมีโต๊ะมากกว่าหนึ่งจะดูไม่งามและสังคมจะรุมประนามทันที ” (ฮา)   แล้วเพื่อนคนเดิมมันก็ถามต่ออีกว่า  “ ก็แล้วจะมีโต๊ะสักกี่ตัวในโลกนี้ ที่มันอยากจะมีเก้าอี้แค่เพียงตัวเดียว ” ฉันก็เลยตอบมันไปว่า  “ก็โต๊ะเขียนหนังสือไงแก... แกเคยเห็นใครวางเก้าอี้ไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือมากกว่าหนึ่งตัวกันบ้าง  ไม่เหมือนโต๊ะกินข้าวกับโต๊ะรับแขก พวกนี้เจ้าชู้ มีเก้าอี้ตั้งเยอะ บางบ้านก็ 4 ตัว บางบ้านก็ 6 ตัวหรืออาจมากกว่า ” “ อ๊ะ..แต่โต๊ะเครื่องแป้งเค้าก็รักเดียวใจเดียวเหมือนกันนะ..มีเก้าอี้ตัวเดียวเหมือนกัน ” มันเสริมให้ “ เออ..จริงว่ะ ” “ อาจเป็นเรื่องของขนาดก็ได้มั้งแก.. ก็โต๊ะกินข้าวน่ะมันมีขนาดใหญ่ มันก็เลยต้องการเก้าอี้มากๆ เพื่อมาเสริมบารมี เหมือนคนรวยๆชอบมีอีหนูเยอะๆไว้ประดับบารมี ส่วนโต๊ะเขียนหนังสือ โต๊ะเครื่องแป้งน่ะ ขนาดมันไม่ใหญ่ เหมือนคนฐานะปานกลางไปจนถึงยากจน จะมีเมียมากกว่าหนึ่งก็เลี้ยงไม่ไหว ” มันอธิบายเสียยืดยาว แล้วฉันก็ฮาอีก ในความช่างคิดของทั้งมันและฉัน มานั่งนึกแล้วก็อดขำไม่ได้ ในความเหมือนโดยบังเอิญระหว่างโต๊ะกับเก้าอี้ และความสัมพันธ์ระหว่างหญิงกับชาย   มาพูดถึงเก้าอี้กันบ้าง เพื่อนมันถามฉันต่อว่า “ แล้วแกว่าเก้าอี้แบบไหนในโลกวะ ที่มันจะชอบมีโต๊ะมากกว่าหนึ่ง ” มันเล่นเอาฉันคิดนานอยู่เหมือนกัน “ ก็เก้าอี้ล้อเลื่อนไงวะ พวกนี้ชอบเลื่อนไปโต๊ะโน้น ย้ายมาโต๊ะนี้ เปลี่ยนโต๊ะอยู่เรื่อย ” คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นมันบ้างที่ขำ “เค้าเรียกมีรักสำรองเผื่อเลือกใช่ไหมแบบนี้ ” มันว่า..คงยุ่งน่าดูถ้าเก้าอี้ล้อเลื่อนมาเจอกับโต๊ะกินข้าว เราก็เลยไม่เคยเห็นใครเอาเก้าอี้ล้อเลื่อนมาตั้งกับโต๊ะกินข้าวเลยสักที   มันก็คงเหมือนการที่แม่เหล็กขั้วเดียวกันมันจะผลักกันนั่นแหละ เราเลยไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่นัก ที่ผู้หญิงไวไฟจะมาจับคู่กับผู้ชายเจ้าชู้ โดยมากถ้าอีกฝ่ายเจ้าชู้ อีกฝ่ายจะสงบสยบอยู่เสียมากกว่ามันถึงจะอยู่ด้วยกันได้ ไปด้วยกันรอด ในความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน ฉันว่าเราไม่จำเป็นต้องเป็นโต๊ะกับเก้าอี้ที่สวยหรูงดงามมากมายอะไรนัก แค่พอดูได้ ใช้งานได้ มันก็ไม่น่าเกลียดอะไรแล้วล่ะ เอาแค่แบบโต๊ะเขียนหนังสือ มีโต๊ะหนึ่งเก้าอี้หนึ่ง นั่งแล้วรู้สึกสบาย ถ้าเหนื่อยนักก็ฟุบหน้าหลับตาพักได้ หรือถ้าจะสวยงามก็ขอให้มันดูสวยงามแค่อย่างโต๊ะเครื่องแป้ง ที่ดูดีสวยงาม เพราะหมั่นดูแลกันและกัน เป็นกระจกคอยสะท้อนซึ่งกันและกัน อยู่ร่วมกันโต๊ะหนึ่งเก้าอี้หนึ่งอย่างเข้าใจ อย่าให้ต้องเป็นเหมือนโต๊ะกินข้าว ที่ยิ่งใหญ่ร่ำรวย แต่ก็ไม่สามารถดูแลเก้าอี้ที่มีได้อย่างทั่วถึง  กว่าจะแบ่งความห่วงใยมาใส่ใจแต่ละที ก็คงต้องรอจนเหงาเฉาตายกันไปเสียก่อน หรือไม่จำเป็นต้องสวยงามหรือหรูหรา ถึงขนาดโต๊ะรับแขก ที่มีเอาไว้แค่เพียงอวดชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมา ใครเห็นใครพบก็สบายใจ  แต่เก้าอี้(โชฟา)นี่สิช้ำ ต้องโดนโถมโดนทับไม่รู้จักเท่าไหร่ เพราะใครๆ ก็พากันแวะ ถ้าจะมีความรัก.....ฉันอยากรักแบบโต๊ะเขียนหนังสือ หรือโต๊ะเครื่องแป้งก็พอ ไม่ยิ่งใหญ่ ไม่หรูหรา  แต่อบอุ่นพอให้บ้านน่าอยู่อาศัย ฉันว่าถ้าแท้จริงแล้วคนเราวัดคุณค่ากันจากภายในจิตใจ โต๊ะกับเก้าอี้ก็คงไม่ต่าง ตรงที่เราวัดคุณค่ามันจากประโยชน์ใช้สอยมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอก  บางทีเก้าอี้อาจขาหักขาโยกไปบ้างนะ ถ้าตั้งเองไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อาศัยพิงโต๊ะเอาก็ได้ ก็ไหนๆเราก็คู่กันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ หรือบางที โต๊ะอาจสึกมีรอยบิ่นรอยขีดข่วนไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะเก้าอี้เค้าจะคอยบดบังให้เอง    ความจริงแล้ว คนเรารักกันมันไม่ต้องการองค์ประกอบอะไรที่มากมายเลย แค่หมั่นเติมเต็มซึ่งกันและกันก็พอแล้ว เพราะโต๊ะกับเก้าอี้ที่ไม่เข้าชุดกัน เมื่อจับมาวางคู่กัน ประโยชน์ใช้สอยมันก็ไม่ได้ลดน้อยลงไป แค่ความสวยงามมัน(อาจจะ)ลดน้อยลงไปเท่านั้นเอง แล้วบ้านของคุณเองล่ะอยากให้มีโต๊ะกับเก้าอี้แบบไหนเคยคิดเอาไว้บ้างหรือเปล่า. ....... อับราฮัม ลินคอร์น เคยกล่าวไว้ว่า  “ คนเราจะมีความสุขได้เสมอทุกเมื่อถ้าตั้งใจจะให้ตนเองมีความสุข ”   ในความเป็นจริงเราไม่สามารถเลือกได้ดังใจเราทุกอย่าง ถ้าคุณเป็นเก้าอี้ คุณไม่มีทางรู้ได้ในทั้งหมดทุกส่วนว่าโต๊ะของคุณเขาจะเป็นอย่างไร คุณอาจไม่จำเป็นที่จะต้องชอบในทั้งหมดของโต๊ะของคุณ และถ้าคุณเองเป็นโต๊ะ คุณก็คงไม่มีทางที่จะพอใจในทุกส่วนที่เก้าอี้ของคุณมี เพราะความสมบูรณ์แบบที่แท้จริง ไม่มีอยู่บนโลกใบนี้.... ฉันเชื่ออย่างนั้น  หากแต่ ศิลปะสุดยอดของการอยู่ร่วมกัน คือ การให้อภัย อะไรที่เค้าขาดไปบ้างเราก็หมั่นเติม อะไรที่เค้าเกินไปบ้างเราก็เอามาเติมให้เราเอง    ถ้าเป็นแบบนี้เราจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างงดงามมากกว่าไหม ^_^